متن سرود

یه وقتا از آه میسوزه سینم

شبونه دنبال مزار بی نشونم

انگاری الان دارم میبینم

که خیره به شعله ی روبه روی خونم

میریزه آتیش به تموم آشیونم

بدون مادر  تموم دنیا

سیاه و تار  برای بابا

پناه حیدر  میون غم ها

چی میشه بعد از تو حال بابا

دل من شده کودک خونه ی تو             که میگیره همیشه بهونه ی تو

آخه از کی بپرسه نشونه ی تو

به فدای سرت

دل شعله ورت  به فدای قد

کمون مادرت

به کسی قصه ی درد یه عزیزو نمیشه   گفت

اگه مادر بشه بیمار همه چیز و نمیشه   گفت

  غم دیوار نمیشه گفت  غم مسمار نمیشه گفت

  غم سیلی نمیشه گفت  روی نیلی نمیشه گفت

به کسی قصه ی درد یه عزیزو نمیشه   گفت

اگه مادر بشه بیمار همه چیزو نمیشه  گفت 

  دیگه تا دم آخر  یه گوشه توی بستر  زیر چادر از بابا

 همش رو گرفت مادر

به کسی علت آه دل تنگ و نمیشه گفت

اگه مادر بشه بیمار همه چیزو نمیشه   گفت

به کسی قصه ی درد یه عزیزو نمیشه   گفت

اگه مادر بشه بیمار همه چیزو نمیشه  گفت

مگه یادم میره من بودم و کوچه ی غم ها

 مگه یادم میره دست کسی که میره  بالا

  مگه یادم میره روی زمین

چادر زهرا . . .

 مگه یادم میره من موندم و یک گل  پرپر

 مگه یادم میره خونابه ی بال کبوتر

 مگه یادم میره زخم روی بازو ی  مادر

 کوچه ، هیزم ، آتش ، مادر

 واویلا . . .

 مانده بین دیوار و در  

 واویلا . . .

ای وای دلم خونه

 ای وای از این خونه         هر شب بدون تو برام شام غریبونه

  بعد از تو یک لحظه

 دنیا نمی ارزه

پاشو   ببین بابا

داره  از گریه میلرزه

هر فاطمیه چه خون دل ما وای از دل خون فرزند زهرا

 یابن الحسن مادرت چشم به راهه درمون دردای ما یک نگاهه

  اقا به فریاد خاموش حیدر     بازا برای  تسلای  حیدر